26 Μαρτίου 2010

Η συναυλία των γυακίνθων

Εδώ -μέσα στα πρώιμα ψιθυρίσματα των πόθων, έ-
νιωσες για πρώτη φορά την οδυνηρή ευτυχία του να ζεις!
Μεγάλα κι αμφίβολα πουλιά σχίζαν τις παρθενιές των κό-
σμων σου. Σ' ένα σεντόνι απλωμένο έβλεπαν οι κύκνοι τα
μελλοντικά τους άσματα κι από κάθε πτυχή της νύχτας ξε-
κινούσαν τινάζοντας τα όνειρά τους μέσ' στα νερά, ταυτί-
ζοντας την ύπαρξή τους με την ύπαρξη των αγκαλιών που
προσμέναν.
Μα τα βήματα που δεν έσβησαν τα δάση τους αλλά στά-
θηκαν στη γλαυκή κώχη τ' ουρανού και των ματιών σου
τι γύρευαν; Ποιο έναστρο αμάρτημα πλησίαζε  τους χτύ-
πους της απελπισίας σου;
Μήτε η λίμνη, μήτε η ευαισθησία της, μήτε το εύφλε-
κτο φάντασμα δυο συνεννοημένων χεριών δεν αξιώθηκαν
ποτέ ν' αντιμετωπίσουν ένα τέτοιο ρόδινο αναστάτωμα.
                                                      Προσανατολισμοί, Οδ. Ελύτης

Για τη Ρενάτε που το ανακάλυψε και της άρεσε πολύ.....

2 σχόλια:

  1. ρενατε μπλουμ29 Μαρτίου 2010 - 10:30 μ.μ.

    ΑΧΧΧ....Αυτη ειμαι εγω :) Χαχα!!! Κυρια ειναι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!!! ΥΠΕΡΟΧΟ!! Ολο το ποιημα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή