Ο Στεπάν Αρκάντιτς ήταν συνδρομητής σε μια φιλελεύθερη εφημερίδα, όχι  των άκρων μα της πολιτικής εκείνης γραμμής που ακολουθούσε η πλειοψηφία. Και μολονότι δεν είχε κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον ούτε για την επιστήμη ούτε για την τέχνη ούτε για την πολιτική, είχε για όλα αυτά τα ζητήματα τις ίδιες αντιλήψεις που είχε και η πλειοψηφία και τις άλλαζε μόνο όταν τις άλλαζε και η πλειοψηφία, ή, για να είμαστε ακριβέστεροι, δεν τις άλλαζε αυτός, μα εκείνες αλλάζανε μέσα του χωρίς καλά καλά να το παίρνει είδηση.

Οφειλή

 

Η φαντασία είναι σαν τη μαρμελάδα, χρειάζεται να την αλείψουμε πάνω σε μια στέρεη φέτα ψωμιού. Διαφορετικά, αν η βάση είναι η φαντασία, παραμένουν όλα ένα άμορφο πράγμα, σαν μαρμελάδα, πάνω στην οποία τίποτα δεν μπορεί να οικοδομηθεί. Πριν από μερικά χρόνια έλεγαν « H φαντασία στην εξουσία » και ήταν ένα ωραίο σύνθημα, όμως στο βάθος το σημαντικό είναι ακριβώς το αντίθετο. Eίναι η φαντασία να μην πάρει ποτέ την εξουσία, να μη γίνει σύνθημα και πρόγραμμα, να μην επισημοποιηθεί ποτέ, να μη γίνει υποχρεωτική. Xρειάζεται η φαντασία να έχει κάτι με το οποίο να συγκρούεται, ώστε να μη χάνει τη δύναμή της. Σε έναν κόσμο από στέρεα πράγματα, που προχωράει προς τα εμπρός, έστω με τρόπο λίγο περιορισμένο, λίγο σφιχτό, μπορείς πάντοτε να σηκώνεις τις χρωματιστές σημαιούλες, να κρεμάς φτερά, φτερούγες πεταλούδας. Aντίθετα, αν όλα είναι φτερά και φτερούγες πεταλούδας, δεν έχεις πλέον κανένα μέρος όπου να μπορείς να κρεμάσεις τη φαντασία σου, τη δημιουργικότητά σου, δεν μπορείς να τη στερεώσεις, όλα γίνονται ομοιόμορφα και ο κόσμος γίνεται περισσότερο γκρίζος.

             Italo Calvino

                                                                                                Ευχαριστώ, comet

Συνέχεια

Για το Γαρυφαλλάκι

Βγαίνοντας από το σχολειό μας:

Συναντήσαμε
Ένα μεγάλο σιδηρόδρομο
Γύρω τριγύρω από τη γη μας
Σ΄ένα χρυσό βαγόνι
Και γύρω από τη γη μας
Συναντήσαμε
Τη θάλασσα να κάνει τον περίπατό της
Μαζί με τα κοχύλια της
Με τ΄αρωματισμένα της νησιά
Με τα ωραία της ναυάγια
Και με τους καπνιστούς της σολομούς
Και συναντήσαμε
Πάνω απ΄τη θάλασσα
Τ΄αστέρια που μαζί με το φεγγάρι
Με ιστιοφόρο ταξιδεύανε
Για Ιαπωνία
Κι ακόμα συναντήσαμε τους τρεις σωματοφύλακες
Που με τα χέρια γύριζαν
Τη μανιβέλα ενός μικρού υποβρύχιου
Κι εκείνο βυθιζότανε
Ψάχνοντας αχινούς
Κι όταν γυρίσαμε στη γη μας
Συναντήσαμε
Πάνω σ΄εκείνη τη γραμμή του σιδηροδρόμου
Ένα σπίτι
Που γύρω από τη γη όλο γύριζε
Και γύρω από τη θάλασσα
Και προσπαθούσε να ξεφύγει απ΄το χειμώνα
Που το κυνηγούσε
Αλλά εμείς πάνω στο σιδηρόδρομο
Αρχίσαμε να τρέχουμε να τρέχουμε
Πίσω από το χειμώνα
Ώσπου στο τέλος τον πατήσαμε
Κι έτσι το σπίτι πια σταμάτησε να τρέχει
Κι η άνοιξη που ήταν σταθμάρχης
Βγήκε και μας χαιρέτησε
Μας ευχαρίστησε
Και τότε τα λουλούδια όλης της γης
Βαλθήκανε να σπρώχνουν
Από παντού το σιδηρόδρομο
Κι εκείνος πια δεν ήθελε να προχωρήσει
Από φόβο μήπως τα πατήσει
Κι έτσι κι εμείς
Γυρίσαμε πια πίσω με τα πόδια
Γύρω τριγύρω από τη γη
Γύρω τριγύρω από τη θάλασσα
Και γύρω από τον ήλιο
Το φεγγάρι και τ΄αστέρια
Με τα πόδια
Και με τα πόδια και με τ΄άλογα και μ΄αυτοκίνητα
Και τέλος με ιστιοφόρα.

"Paroles"

Για σένα αγάπη μου

Πήγα στην αγορά που πουλούν τα πουλιά

Κι αγόρασα πουλιά

Για σένα

Αγάπη μου

Πήγα στην αγορά που πουλούν τα λουλούδια
Κι αγόρασα λουλούδια
Για σένα
Αγάπη μου
Πήγα στην αγορά που πουλούν τα σίδερα
Κι αγόρασα αλυσίδες
Βαριές αλυσίδες
Για σένα
Αγάπη μου
Και μετά πήγα στην αγορά που πουλούν τους σκλάβους
Και σʼ έψαξα
Μα δε σε βρήκα
Αγάπη μου


Πρωινό γεύμα

Έβαλε τον καφέ
Μέσα στο φλιτζάνι
Έβαλε το γάλα
Μέσα στο φλιτζάνι του καφέ
Έβαλε τη ζάχαρη
Μέσα στον καφέ με το γάλα
Με το μικρό κουτάλι
Ανακάτεψε
Ήπιε τον καφέ με το γάλα
Κι ακούμπησε το φλιτζάνι
Χωρίς να μου μιλήσει
Άναψε
Ένα τσιγάρο
Έκανε δαχτυλίδια
Με τον καπνό
Έβαλε τις στάχτες
Μέσα στο τασάκι
Χωρίς να μου μιλήσει
Χωρίς να με κοιτάξει
Σηκώθηκε
Φόρεσε
Στο κεφάλι το καπέλο του
Έβαλε
Το αδιάβροχό του
Γιατί έβρεχε
Κι έφυγε
Κάτω από τη βροχή
Χωρίς μια κουβέντα
Χωρίς να με κοιτάξει
Κι εγώ πήρα
Το κεφάλι μου στα χέρια
Κι έκλαψα.

Ποίηση βασισμένη σε μια αναρχική στάση ζωής, στο πηγαίο χιούμορ, στην έντονη ειρωνεία, στον ανθρωπισμό. Αυτή είναι η ποίηση του Jacques Prevert (1900 -1977), γάλλου ποιητή και σεναριογράφου, που ξεκίνησε από τον υπερρεαλισμό για να φτάσει στη στυλιστική φόρμα  με τα λογοπαίγνια, τις εναλλασσόμενες εικόνες, την κινηματογραφική οργάνωση. Γραφή απλή αλλά όχι απλοική, ποίηση της καθημερινότητας, που καταδικάζει τον πόλεμο, υμνεί την ειρήνη, τραγουδά τον έρωτα.

Δοκιμή

Γιατί να μην κάνουμε μια δοκιμή; Τι λέτε; Θέλετε να διαβάσετε κάτι από το βιβλίο μας -ό,τι σας αρέσει-  να γράψετε κάτι γι' αυτό και να το δημοσιεύσουμε; Γνώμες, ιδέες, προτάσεις,
αντιρρήσεις, καλοδεχούμενες.

Πώς ο Τζέιμς Τζόυς κατατρόπωσε τη.... Λ.Μ.

-Γιατί δεν έφυγε;
-Φοβήθηκε.
-Όχι, δείλιασε.
-Μόνο τρεις μήνες τον γνώριζε. Αν ήταν τρελλός;
-Τότε δεν ήταν όπως σήμερα. Δεν μπορούσε να είναι μαζί του χωρίς να παντρευτούν.
-Ποια εποχή ήτανε;
-Όσο κι αν αγαπας κάποιον δεν μπορείς ν' αφήσεις τη ζωή σου και να φύγεις μαζί του.
-Το είχε υποσχεθεί στη μητέρα της.
-Η ελευθερία είναι ευθύνη.
-Τα λόγια της μάνας της την σημάδεψαν.
...............................................
Γι' αυτό οι άνθρωποι θα εξακολουθήσουν να διαβάζουν βιβλία!

(Με αφορμή την "Έβελιν" του Τζ. Τζόυς στο μάθημα της Ευρωπαϊκής Λογοτεχνίας, 7η ώρα κι απέξω να ρίχνει καρεκλοπόδαρα)